Arthur Cuber, 37, architect. Creatief, technisch, realistische optimist, eigenzinnig en iemand die denkt in oplossingen. Problemen zijn er om op te lossen, niet om op te zoeken. I wil ook niet graag vastzitten in mijn eigen niche, er is zoveel meer in de wereld waar je inspiratie uit en wie weet waar je vandaag weer bij uit komt?
Ik wil altijd een verhaal vertellen. Hoe moet je immers anders je idee overbrengen? Het heeft geen zin om het alleen in je hoofd te hebben zitten. Dat hoeft alleen niet persé op papier te zijn. Binnen de architectuur kan een beeld zonder moeite meer vertellen dan duizend woorden. Soms kan een beeld maar een stukje vertellen en is het woord de leidraad dat alles aan elkaar verbindt. Als architect is dit mijn werk immers, het creatieve verbinden met het realistische en er vervolgens voor te zorgen dat andere mensen er ook wat aan hebben. Dit is een van de mooie manieren van een creatief beroep hebben, je hebt een groot arsenaal tot je beschikking waarvan je dingen kan pakken wanneer je ze nodig hebt. Er is weinig zo fijn als creativiteit ten uiting te brengen.
Als sluitwachter van editie 2025 heb ik het van een andere hoek mogen bekijken. De organisatie erachter is een invalshoek die ik normaal niet zie. Het viel me zeker niet tegen en ik had me beschikbaar gesteld voor een volgende editie. Immers sta ik normaal aan de kant van de creatievelingen. Ik weet hoe het is om aan prijsvragen/wedstrijden mee te doen; de hoeveelheid werk ter voorbereiding, het constante malen in je hoofd, het daadwerkelijke starten en opzetten vanaf niets en het weer weggooien omdat het toch niet dát was. Misschien toch wel houden voor een volgende week? Het werk doen. De ellelange uren die nodig zijn om van het lege canvas iets te maken en dan hopen dat de gekozen richting niet alsnog zeventien moet aanpassen. Wat altijd toch wel het geval is. Het naderen van de deadline en de anticipatie wat het resultaat gaat worden.
Gelukkig ben ik een paar keer in een boekwerk terecht gekomen met een project. Geen grote publicaties, maar alles is meegenomen. Ook met het inzenden van een verhaal binnen het vakgebied ben ik gepubliceerd. Door het omdraaien van de vraag was mijn afwijkende insteek klaarblijkelijk een opvallende inzending. Ik schrijf over het algemeen best veel, maar dan wel op een iets andere manier dan lange verhalen. Ik heb meestal geen tijd voor karakteropbouw, omgevingen aan te kleden; kort en bondig, maar leesbaar, informatief en toch een beetje leuk en niet te droog. Daarbij ook nog eens zonder AI. AI pakt wat ik wil vertellen, en voornamelijk hoe ik het wil vertellen, toch niet op met de nuance en woordkeuze die ik in gedachte heb. Ik heb het wel geprobeerd uiteraard, maar zat me meer groen en geel te ergeren aan alles wat ik zou moeten verbeteren dan dat er iets nuttigs uit kwam. Ik het net zo goed zelf kan doen.
Wegens mijn beroep was ik ook de uitgelezen keuze om het boek van mijn vader vorm te geven. Gelukkig ben ik bekend met het maken van kleine oplage voor drukwerk, dus de opmaak was relatief eenvoudig want ik ben bekend met de software. Van brochures tot kleine boekwerken, het is een onderdeel van het werk. Gezien het een zelfpublicatie is geworden, moest alles van kop tot staart zelf gedaan worden. Alsmede de cover. De illustraties heb ik zelf gemaakt en heb, lijntje voor lijntje, kaarten getekend. Iedere letter vervolgens in juiste opmaak, 318 Pagina’s. Plus daarbij nog eens het boek in e-boek. Niet een opmaak maken en plomp naar epub. Nee, lijn voor lijn in code gezet. Dat is ook een ervaring die een hoop waard is.
Betreffende persoonlijke hoogtepunten van boeken maken; Mijn scriptie van Avans was hand gebonden en half Legal van formaat. A3 laten versnijden tot Legal, we hebben het immers hier niet standaard in de winkel. Vervolgens iedere pagina in juiste volgorde printen per setje, dubbelzijdig, en omvouwen tot een boek. Vastnaaien en lijmen maar. 102 pagina’s in totaal en zit na al die jaren nog steeds stevig in elkaar. Goed touw en goede lijm. Mijn rondreis en studie in de VS heb ik ook in dagboekvorm gedocumenteerd, 153 dagen en 208 pagina’s. Gedrukt op A4 uiteindelijk. Met daarnaast nog een ondersteunend fotoboek omdat het er niet meer in paste. Waarom? Tja, waarom zou ik het niet doen?
Ik heb ondertussen veel kanten van het schrijversvak gezien, persoonlijk en vanuit de professie, ondanks dat ik niet schrijver van vak ben.