Roselynd Randoph, organisator

Roselynd Randoph, organisator

Ik kon niet meer terug; ik had het gezegd: er komt een nieuwe verhalenwedstrijd. In de weken na de bekendmaking in april 2018 heb ik er wakker van gelegen. Hoe ga ik dit zo opzetten dat het veilig is voor de deelnemers, werkbaar voor de jury en mijzelf en ga ik ooit een jury bij elkaar krijgen? In de loop van de maanden wees zich dat vanzelf. Het bewijst alleen maar dat je jezelf niet druk moet maken over de dag van morgen maar in het hier en nu ook al een boel kunt opknappen voor de dag die nog komen gaat. En laten we wel wezen: de dag die komt wordt ook weer vanzelf gisteren en dus een leermoment. Al dan niet naar genoegen.

Het organiseren van een verhalenwedstrijd was een idee waar ik al langer mee speelde. Op zich beviel de positie van jurylid me wel maar ik had het gevoel dat er meer in zat. Kon er alleen mijn vinger niet op leggen. Toen Fantastels en Trek Sagae stopten, ging mijn hand vanzelf omhoog. Er zijn van die momenten in je leven die mijlpalen zijn en dit kon er eentje worden, zo dacht ik.

Mijn kennismaking met schrijfwedstrijden begon toen ik ooit aan een verhalenwedstrijd van Pure Fantasy meedeed en 2e werd in mijn categorie. Meedoen was al een drama voor me; ik ben allesbehalve competitief. Vreselijk vind ik dat; een wedstrijdelement. De reden dat ik het toch deed, was omdat ik vastzat in mijn eigen gemaakte kaders. Ik wilde weten hoe ik eruit zou kunnen komen. Ik wilde een ander licht op de zaak. Winnen kwam niet eens in me op.  Mijn verhaal werd niet gepubliceerd maar deze 2e plaats gaf me de moed om aan mijn 1e boek door te blijven schrijven, iets dat ik eigenlijk geparkeerd had wegens “ach, zit toch niemand op te wachten en het is vast niet goed en …. “. Uiteindelijk leidde dat door ploeteren tot een publicatie bij Zilverspoor in 2013 met het eerste deel van een trilogie: De Zilveren Wolvin.  Zo belangrijk kan een wedstrijd zijn: het geeft je inzicht in wat je kan of niet kan en hoe je verder zou kunnen gaan. Het geeft je moed, al was het alleen maar omdat je instuurt. Ik heb nooit meer meegedaan maar het was het zetje dat ik nodig had om te blijven creëren, gewoon vanwege het plezier om iets te maken.

Tijdens de promotie van De Zilveren Wolvin leerde ik Anaïd Haen kennen, die me vroeg tot haar jury toe te treden. In eerste instantie was ik totaal verbluft: ik had pas 1 boek geschreven. Ik vond mezelf nog lang niet geschikt om anderen, die al jaren schreven, te vertellen hoe of wat ik van hun verhaal vond. Maar Anaïd dacht daar anders over. Ze zei “ik zou je niet vragen als ik niet zou denken dat je het kon”. Dat vertrouwen gaf me het zetje om mezelf als jurylid in te gaan zetten voor Fantastels. Omdat ik zelf had ervaren wat het was om deel te nemen en wat het met mij had gedaan, dacht ik dat ik misschien hetzelfde voor een ander zou kunnen doen. Dus zei ik volmondig “ja”.  Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik het jureren ontzettend leuk vond om te doen en de prijsuitreiking was voor mij echt een kers op de taart; ik zag de deelnemers die mij hun werelden hadden toevertrouwd. Dus toen de volgende editie kwam, gaf ik aan dat ik best nog een jaar wilde. Er kwam er nog een. En nog een. In totaal 4 edities heb ik in de jury gezeten. Toen Fantastels stopte, vond ik mijzelf rijp genoeg om de derde stap te nemen en organisator te worden.

De eerste editie in 2019 was ontzettend spannend: krijg ik wel genoeg verhalen binnen, vinden ze het wel leuk, wat doen de thema’s, kortom: nagelbijten. Maar met hulp naast me, een geweldige jury en enthousiaste auteurs bleek dat een ervaring te zijn die voor herhaling vatbaar was. Dus een tweede editie, waarbij ik hoop dat jullie heel veel plezier hebben met het schrijven van de verhalen! Dan is de wedstrijd voor mij al geslaagd.

                                           Website van Roselynd Randolph