Wat is de achtergrond van het verhaal?
Verhalen leven bij mij altijd langere tijd in mijn hoofd voordat ik ze schrijf. Dit idee is een paar jaar geleden ontstaan tijdens een gesprek met vrienden over magie in de moderne wereld, waar we uitkwamen op een Necronomikindle, ofwel: hoe handig zou het zijn als een magiër geen bibliotheek aan boeken meer nodig had, maar al zijn of haar spreuken in een kindle kon bewaren. Ik heb het idee voor eerdere edities van Waterloper verder uitgewerkt (Grimoire! Brekende botten! of nee, toch…) maar uiteindelijk niet geschreven omdat er andere ideeën waren, of tijdsnood, of… noem een reden. Over de jaren is het idee steeds helderder geworden, met karakters en tradities. Zo las ik ooit een artikel over begrafenissen binnen de Russisch orthodoxe kerk. Fascinerend. Dat werd de kapstok waar ik mijn verhaal aan opgehangen heb. Het verhaal lag in concept nog op de plank toen de vorige editie van waterloper langs kwam, met het bijbehorende thema: De koffer op zolder.
Wat is je thema en waarom koos je juist hiervoor?
Nouja, de koffer op zolder dus. Ik heb ieder jaar wel meerdere ideeën voor de verschillende thema’s. Voor volgende jaren neem ik onder andere iets mee over soortbehoud-programma’s, zwaarden, een pensioenparadijs en nog meer half-ontwikkelde ideeën. Voor deze editie wilde ik er vooral voor zorgen dat ik op tijd een verhaal af had waar ik volledig achter stond. Zodoende kwam de necronomikindle weer van de plank, want waarom zou die niet in een koffer op zolder verstopt zijn? Mijn vaste schrijfmaatjes weten dat ik ook graag a-chronologisch schrijf, dus met een snufje ‘Hoe ziet ons leven zonder tijd eruit’ over de koffer en het boek met spreuken (want uiteindelijk is het toch geen kindle geworden) ontstond ‘Een vrouw met bagage’. Soms inspireren de thema’s tot verhalen, en soms bestaan verhalen die makkelijk met de thema’s te verweven zijn. En soms verzin je verhalen voor thema’s van jaren geleden, die je later op een heel ander thema toe kan spitsen.
In hoeverre beïnvloedt het gewone leven dit verhaal?
Moeilijke vraag. Het gewone leven is altijd met mijn verhalen verbonden, of het nu gaat over omgaan met het verlies van een geliefd familielid, een gecompliceerde familie historie, religie, liefde… allemaal onderdeel van het gewone leven. Mijn verhaal speelt grofweg in onze tijd, ruwweg in ons land… maar dan net even anders.
Heb je het herschreven naar aanleiding van de commentaren van de juryleden?
Nog niet, maar ik ga het hier en daar wel aanpassen. Met name het commentaar dat mijn slechteriken teveel een karikatuur zouden zijn, wat de lezer uit het verhaal zou kunnen halen zit mij dwars. Daar moet ik iets mee. Of juist niet, want ik heb ze ook bewust geschreven als een karikatuur van een slechte Russische Bond-schurk. Ik ga er in ieder geval over nadenken om het aan te passen…
Heb je een boodschap met dit verhaal?
Tradities zijn een belangrijk onderdeel van onze historie. Ofzo.
Hoe vaak ben je opnieuw begonnen?
In mijn hoofd wel honderd keer, maar uiteindelijk heb ik dit verhaal in één keer geschreven, over meerdere dagen uiteraard.
Heb je jezelf in het verhaal geschreven?
Ja en nee. Geen van de karakters is specifiek op mij gebaseerd, maar uiteindelijk staat mijn stempel wel duidelijk op het verhaal.
Wat zijn je grootste drijfveren om te schrijven en verschilt dat van je drijfveer om dit verhaal te schrijven?
Ik ben een verhalenverteller. Vroeger, toen schrijven nog makkelijk was, schreef ik om de verhalen in mijn hoofd de wereld in te sturen, om ze werkelijk te maken. Schrijven is over de jaren echter steeds moeilijker geworden. Sinds ik vele jaren geleden Fantastels heb gewonnen moeten al mijn verhalen ineens goed zijn (van mezelf) en blijkbaar ben ik nogal kritisch. Tegenwoordig schrijf ik nog altijd omdat ik verhalen in mijn hoofd heb die eruit moeten, maar ook om aan mezelf te bewijzen dat ik het nog kan. Het schrijven van ‘Een vrouw met bagage’ was op dat vlak écht fantastisch. Het schrijven ging met gemak, het verhaal is eindelijk uit mijn hoofd én het verhaal heeft gewonnen. I still got it.
Wat is jouw tip aan anderen?
Supercliché advies waar ik me zelden aan hou: Doe het gewoon. Schrijf. Maar ook: Schrijven is leuker als je het met anderen doet. Een schrijfgroep om je te motiveren helpt écht. Iemand om mee te plotten, proeflezers, cheerleaders, het is zo fijn als je al die petten niet zelf hoeft te dragen.